Hauststemma af Rangárflúðum

18.10.2005

Hauststemma af Rangárflúðum

- af jólabakstri, lögreglu, freðýsum og fangbrögðum við lax og lykil

Það var heldur haustlegt um að litast þegar við félagarnir héldum til veiða í Ytri Rangá mánudaginn 10. október. Það hafði fryst um nóttina en kuldinn náði ekki að kæla niður veiðiákafann. Í haustmyrkrinu leituðum við uppi kræsingar í næsta bakaríi áður en haldið var af stað úr borginni. Ég beið úti í bíl en veiðifélagi minn, Jóhann Gunnar, sótti kræsingar. Hann kom hálf hneykslaður út í bíl eftir viðskiptin – þeir voru byrjaðir að selja jólabakstur! Jóhann sá hins vegar ekkert athugavert við að halda til laxveiða á þessum tíma – það voru bakararnir sem voru eitthvað skrýtnir.

Lítil fluga og freðnir bakkar

Morgunroðinn heilsaði okkur á Hellisheiðinni og snjóföl, tveggja stiga frost sagði hitamælirinn og gott ef við sáum ekki loftstein hrapa til jarðar (sjá meðfylgjandi mynd) – kannski vorum við bara með óráði. Eftir Suðurlandinu var brunað og ekki leist okkur alveg á blikuna þegar hitamælirinn sýndi fimm stiga frost – brrrr! Það voru snör handtök þegar veiðimenn vippuðu sér út við veiðihúsið við Rangá – stöngum skellt saman þrátt fyrir kuldablástur. Rangárflúðirnar biðu veiðimanna og það var kærkomið að fá að kasta einu sinni enn fyrir veturinn – athuga hvort maður væri nokkuð búinn að missa niður sveifluna. Það kom sér vel að vera ”í negldum” þennan dag, ekki gott að renna á rassinn á freðnum bökkunum. Þrátt fyrir nokkrar ísmyndanir í lykkjum þá var fallegt um að litast, haustsólin var lágt á lofti og meira að segja laxar stukku. Eftir góða yfirferð um flúðirnar og nærliggjandi svæði var reynt aftur á Rangárflúðunum og náði Jóhann þar að krækja í lax á flugu númer 12! Laxinn fékk reyndar nóg þegar háfurinn var kominn á loft og kvaddi.

Lögreglan og freðýsurnar

Þessu næst var brunað í Ægissíðufoss og upphófust þá ævintýri mikil. Ekki það að aflabrögðin hafi verið að trufla menn – öðru nær. Með mikilli lagni náðum við – ábyrgðin er gjörsamlega sameiginleg – að læsa bíllykilinn inni í bílnum áður en haldið var niður að fossi! Það þarf ekki að rekja það sérstaklega hér hversu kátínan var mikil þegar kaldar hendur veiðimanna reyndu að opna bílinn til að fálma eftir samlokum, kakói og tilheyrandi. Lok lok og læs! Eftir neyðarkall mætti lögreglan á Hvolsvelli á staðinn með hraði og varð undrandi er hún sá að jólasveinar voru komnir til byggða – heldur snemma þetta árið. Þar sem græjur löggunnar voru ekki af dýrari gerðinni (skrúfjárn og stálfjöður) þá treystu þeir sér ekki að þvinga upp bílinn. ”Hafiði fengið eitthvað,” spurði sá svartklæddi? ”Misstum einn,” svöruðu tveir niðurlútir. ”Einn er hver einn,” sagði yfirvaldið og hvarf af vettvangi – það var útkall í sveitum Suðurlands sem dró laganna verði frá árbakkanum. Þegar hungrið var farið að segja til sín – kom hins vegar himnasending með hraði. Einar Lúðvíksson umsjónarmaður var mættur til að afla fregna – og þegar hann horfði upp á fiskleysið og lánleysi veiðimanna –ákvað hann að bjarga því. Tvö flök af hertri ýsu var skellt í strákana og þvílíkar kræsingar. ”Þið getið ekki verið fisklausir!”

Sól sest – lax gefur sig

Það tók ekki nema þrjá klukkutíma, tuttugu símtöl, tvær skilningríkar eiginkonur, góðar rútusamgöngur um Suðurlandið og velvilja Sigga Fjel veiðivarðar, til að koma til okkar varalykli. Á tíma leit út fyrir að það tæki þrjá daga að sníða einn slíkan í borginni, en kraftaverk gerast. Veiðimenn – skiljið aldrei eftir bíllykilinn í bílnum – nema þið séuð spennufíklar. Eftir nokkra fullvissu um að búið væri að redda klúðrinu var kjörið – eftir allt fjörið – að taka síðustu köstin. Þar sem bíllausir menn fóru ekki hratt yfir og aðrir veiðimenn höfðu gefist upp á því að spóka sig í kuldanum – héldum við áfram að reyna okkur við Rangárflúðirnar. Reynslan hvíslaði í eyrað: ”Þetta þýðir ekki neitt, þú ættir að vera heima hjá þér, löngu hættur að veiða.” Hver hlustar á svona úrtöluraddir? Nokkur vísindaleg rennsli því tekin niður strenginn, stórar, litlar, svartar flugur reyndar, og loks þýsk snælda. Sólin var að ljúka störfum þennan daginn, síðustu geislar hennar lýstu upp Rangárflúðirnar af veikum mætti og Jóhann ákvað – heldur loppinn á fingrum – að þetta yrði hans síðasta kast í sumar (vetur?). Er við manninn mælt að lax greip í þá þýsku, og eftir hressilegan drátt var 6 punda hæng vippað upp á bakkann. Það glumdi um allt Suðurland : ”Þeir fiska sem róa.”  Myrkrið færðist yfir og tveir vindbarðir veiðimenn héldu með bros á vör heim á leið – með tvo bíllykla í för – í heitum bíl hlöðnum af kræsingum.

Hörður Vilberg og Jóhann Gunnar

P.S

Það er spáð hlýnandi – enn tækifæri til að breggða sér í lax!

Til baka Senda grein Prenta greinina