Svona er silungsveiði í Víðidalsá - Veiðistaðalýsing

21.1.2010

Silungasvæði Víðidalsár á sér marga aðdáendur og hefur svæðið mörg undanfarin ár verið eitt af okkar allra vinsælustu veiðisvæðum. Halldór Þórðarson er einn þeirra sem hefur veitt árlega á svæðinu í nokkurn tíma og þekkir þar hvern stein. Tók hann afar vel í það þegar til hans var leitað eftir upplýsingum um hvernig bera skuli sig að á svæðinu og skrifaði fyrir okkur eftirfarandi veiðistaðalýsingu. Vonandi að hún komi til með að nýtast veiðimönnum vel á komandi sumri.

Silungasvæði Víðidalsár - Veiðistaðalýsing

Byrjað er á efsta stað sem nefnist Hamarshylur, fyrsta veiðistað neðan laxasvæðis sem endar á veiðistað er nefnist Neðri-Laufásbreiða. Hamarshylur hefur oft geymt fisk, bæði silung og lax. Síðast liðið sumar (´09) mun þó lítið hafa fengist þar, sökum breytinga á hylnum. Áin rann með vesturlandinu, með fram hamri, og myndaðist all stór hylur þar. Síðasta sumar kom áin hins vegar nær öll með austur bakkanum, nánast beint niður frá Neðri Laufásbreiðu og þar af leiðandi að mestu leiti fram hjá Hamarshylnum. Sjálfsagt kemur áin aftur í sinn gamla farveg, en svona breytingar eru ekki óalgengar í ám á Íslandi. En eins og hylurinn var, þá veiddist best fram af Klapparhorninu, og alveg fram á brotið. Lax var meira upp í hylnum, út af klapparhorninu og jafnvel upp í strenginn er féll ofan í hylinn. Bleikjan hélt sig neðar í hylnum og fram á brotið. Best var að veiða staðinn frá austur landinu, enda stóð maður þar á eyri og kastaði að Klapparnefinu.

Áin rennur í mjúkum boga frá Klapparhylnum og áleiðis niður í Ferjuhyl, sem er neðsti merkti veiðistaður á svæðinu og líklega ca. 200-300 metra neðar.
Fyrst rennur hún í nokkuð stríðum streng en síðan í hægu fljóti í gegnum Ferjuhylinn. Á öllu þessu svæði getur bleikja haldið sig, ekki síst á göngutímanum og ráðlegg ég veiðimönnum að kasta yfir allt þetta svæði. Svæðið er best að veiða frá vesturlandinu, enda mun hægara að ganga eyrarmegin.  Ég ætla að nefna einn stað á þessari leið, en það er þar sem stríðasti straumurinn fer að hjaðna. Ef horft er niður ána að austur bakkanum sést nokkuð áberandi steinn í bakkanum við fjöruborðið. Svæðið ofan ofan við og niður fyrir steininn hefur oftast gefið mér fisk á þessari leið. Ferjuhylur er gríðar stór breiða með hægum straum  Þarna getur fiskur víða legið. Veiðimerkið er þarna hátt uppi nokkuð langt frá ánni, en fram af því, ef horft er vel á ána, örlar fyrir broti af steini í botni. Á þessum kafla liggur alltaf fiskur, bæði silungur og lax.

Neðan við Ferjuhylinn skiptir áin sér í tvær kvíslar og skulum við kalla þetta „Efri kvíslar“. Vestari kvíslin er mun vatnsminni. Við skulum fylgja henni fyrst. Vað er á ánni rétt neðan við hlið sem ekið er í gegnum, er komið er að ánni frá þjóðvegi. Ekið er fyrst yfir stærri kvíslina og yfir á eyrartagl, sem er efst á stórri eyju, er áin skiptir sér um. Síðan er haldið stuttan spöl niður með vestari kvíslinni og aðeins niður fyrir vaðið á henni. Þar mætir veiðimönnum moldarbakki. 
Veitt er niður með öllum þessum bakka alveg niður á brot. Oft er bleikja á þessum kafla. Síðan fer áin yfir í nokkurskonar stokk, sem grónir bakkar eru beggja megin að. Í þessum streng og breiðu liggur oft slangur af bleikju. Þennan stað má kalla t.d. Húsbreiðu.

Síðan tekur við stuttur strengur í beygju ofan í „Torfuhyl“, sem liggur með bakka og er nokkuð djúpur, sérstaklega ofan til. Þessi staður geymir oft fisk, jafnvel lax, er vel þess virði að kasta yfir hann.

Litlu neðan við Torfuhylinn koma kvíslarnar saman og mynda fallega breiðu, sem ber nafnið Breiðan. Þetta var til skamms tíma einn besti veiðistaðurinn í ánni á siliungasvæðinu. Hvað sem veldur, þá hefur þessi ágæti staður mikið til brugðist s.l. tvö ár.

Við endann á Breiðunni, skiptir áin sér í tvær kvíslar, sem við getum kallað „Neðri kvíslar“. Þarna lendir áin á eyjarhorni og er all nokkur straumur við hornið og dýpi til beggja kvísla. Kvíslin sem rennur vestan við eyjuna er mun vatnsmeiri og er líklegt að megnið af göngufiski fari þeim megin.

Vesturkvíslin: Frá eyjarhorninum sem áður er nefnt, rennur áin með fram bakka, líklega 100 cm háum. Bakkinn er sennilega nálægt því að vera 100 metra langur og er þó nokkur straumur með efri-hluta hans. Dýpi er nokkuð jafnt með honum öllum, ca. 60-100 cm. Með fram öllum þessum bakka getur bleikja legið og verða veiðimenn að byrja á því að kasta fram með honum öllum til þess að átta sig á því har hún er helst, því töluverð skipti milli ára er á því á hvaða bletti hún velur sér. Lax er einnig oft á þessum stað. Síðustu árin eftir að „Breiðan“ gaf eftir, hefur þessi staður gefið betur. Þegar þessum bakka líkur, fer áin yfir að hinu landinu og tekur þar við annar bakki, ámóta langur en nokkru dýpra og hægara vatn. Á þessu svæði liggur gjarnan fiskur, bæði efst og neðarlega með bakkanum. Eftir að þessum bakka líkur fer áin í mjúkan sveig til vesturs og grynnist nokkuð.

Nokkru neðar kemur djúpt sýki inn í vestur bakkann og fram að því og upp af liggur gjarnan fiskur. Lítið er farið neðan með vesturkvíslinni, enda óhægt aðgengi. Flóðs og fjöru gætir upp að sýkinu í háflæði. Eins og áður er sagt er austur kvíslin mun vatnsminni. Samt gengur eitthvað af bleikju um hana. Hægt er að aka með henni allt niður að Hópi og rekst maður oft á fisk á þeirri leið. Ef tregt er ofar í ánni er alveg þess virði að kanna austur kvíslina.

Ég hef aðallega nefnt bleikju og lax í þessum pistli, en sjóbirtingur (urriði) er þó nokkur á þessu svæði, sérstaklega seinni part sumars og hefur hann verið all vænn. T.d. fengum við s.l. sumar alveg nýrunninn 7 punda birting.

Við Þökkum Þórði kærlega fyrir greinargóða lýsingu

Til baka Senda grein Prenta greinina