Fréttasafn
Um sumarmál.
Mánudagur í síðustu viku vetrar. Magnúsmessa hin fyrri. Messudagur til minningar um Magnús heitinn Erlingsson jarl í Orkneyjum. Hann dó 16. apríl 1115. Líklega var hann drepinn en það urðu örlög flestra höfðingja á þeim tíma. Hann þótti mikið góðmenni og var tekinn í tölu dýrlinga, dauður.
Sól skein í heiði uppúr sjö í morgun þegar ég og tíkin héldum af stað í morgungöngu. Það var logn. Svartþrösturinn söng eins og sagt er en var í raun að láta vita af sér og ráðleggja öðrum fiðurfénaði að halda sig fjarri sínu hreiðri og yfirráðasvæði. Sumir fuglasérfræðingar halda því fram að í raun sé þetta ekki söngur heldur skammir og ljótur munnsöfnuður til að hræða aðra þresti svo þeir komi ekki of nærri.
Hvað um það. „Söngurinn“ er fallegur og bætir miklu við fegurð himinsins á svona morgni.
Veiðitími minn nálgast óðum þó aðrir hafi byrjað 1. apríl. Fyrsta maí hefst veiðitími sumarsins. Þá fer ég í Selvog og sveifla flugustönginni við Hlíðarvatn. Stundum kemur fyrir í þessum ferðum að svo er kalt og vott að illa er veiðandi. Ég er ekki mikill vosbúðarveiðimaður. Vil helst að mér líði vel við veiðina. Þegar lofthiti er rétt yfir frostmarki og vindurinn gnauðar þar að auki þá er ekki skemmtilegt að veiða. Sultardropi á nefi og tár renna undan gleraugunum. Þá er betra að halda sig innan dyra í ylnum frá ofninum og ræða málin og vona að vind lægi og sólin sýni sig. En svo eru góðu dagarnir eins og í fyrra að hlýtt var í veðri og svo gaman að seint gleymist. Útlitið er gott nú. Veðurspekingar spá suðlægum vindum og hlýnandi veðri. Vonandi rætist það þó erfitt sé að spá, sérstaklega um framtíðina.
Ekkert lát er á veiðidellunni. Þetta er stórmerkilegt. Í meira en fimmtíu ár hef ég stundað veiði með flugustöng af brennandi áhuga. Ekkert lát er á þessu. Veiðidellan minnkar ekkert þó aldurinn færist yfir og þrekið minnki. Eini vandinn er hve sumarið er stutt og margt sem tefur frá veiðinni. Líklega er þessi veiki ólæknandi. Eina bótin er að þetta er eina þekkta veikin sem sannarlega bætir heilsuna.
Í maí, júní og júlí á ég nokkra veiðidaga við Hlíðarvatn. Vatnið er enn minn aðalveiðistaður eins og þegar ég var ungur. Og ekki má gleyma Þingvallavatni og Öfugsnáða. Þar hef ég marga bleikjnuna fengið Áður fyrr fór ég hvert sumar norður í Mývatnssveit til veiða í Laxá en nú er svo komið að sú veiði er orðin of dýr með skyldufæði og gistingu og öðru rugli. Ég fór síðast 1999 í Laxárdalinn og veiddi í tvo daga. Það kostaði með öllu rúmlega sextíu þúsund. Ekki veit ég hvað verðið er nú.
Laxveiðileyfi keypti ég síðast 1992. Þá var verðið orðið slíkt að ekki var verjandi að endurtaka leikinn. Ekki hefur þetta lækkað. Venjulegir íslendingar eiga þess ekki lengur kost að veiða í laxám landsins á góðum tíma vegna dýrleika þeirra. Veiðileyfi hafa hækkað um nærri 100% á síðustu fimm árum.
Þetta skiptir mig svosem ekki miklu máli. Það er svo gaman að veiða silung á flugu að ekki er nein nauðsyn að veiða lax. Silungsveiði hefur hvort eð er verið mitt aðalsport síðan ég var krakki. Og bleikjan í Hlíðarvatni á ekki sinn líka þegar sá gállinn er á henni.
En hvenær skildi silungsveiðin verða of dýr venjulegum mönnum. Vonandi verður það aldrei en blikur eru á lofti.
Það er nú það.
21. apríl 2007
G.H.
