Fréttasafn
Konķaksleysis- minning.
Konķaksleysisminning.
Degi er tekiš aš halla. Tķmi til kominn aš hętta og halda įleišis ķ veišihśs. Laxarnir hafa lķtiš lįtiš į sér kręla žetta sķšdegi ķ jślķ fyrir nokkrum įrum.
Innan stundar silast jeppinn eftir slóšanum upp meš įnni. Bęirnir blasa viš, okkar megin įrinnar ķ kvöldkyršinni. Einn žeirra stįtar af kirkju og kirkjugarši.
Austanmegin skķna önnur bżli viš ķ kvöldsólinni. Fręgir sögustašir śr gullaldar-
bókmenntunum. Heimkynni heljarmenna og skįlda nema hvorttveggja sé.
Einn var aš minnsta kosti tröllmenni aš kröftum og skįld gott. En ekki aš sama skapi gęfumašur. Žó hann vęri afar seigur aš drepa tröll og fįst viš afturgöngur.
Fram undan röltir gamall mašur į eftir kśahóp.
Hann er meš beisboltahśfu į höfši, ķ slitnum gallabuxum og ślpu sem muna mį sinn fķfil fegri.
Ekki er um annaš aš ręša en stoppa svo hann komist leišar sinnar meš kżrnar. Bśkolla gamla og stallsystur hennar, lįta sér fįtt um finnast, og dettur ekki ķ hug aš bķll eša annaš illa lyktandi ferlķki trufli žeirra hęgu og silalegu kvöldgöngu.
Gamli bóndinn röltir aš bķlnum. Sį er ekki ekur rennir nišur rśšunni. “Gott kvöld”, segir sį gamli. Gott kvöld svara veišimenn.
“Voruš žiš aš fį hann” spyr ślpumašur, og kemur alveg ķ bķlgluggann žefandi eins og veišihundur. En veršur fyrir vonbrigšum. Žefurinn sem hann leitar, finnst ekki śr žessum bķl.
“Heldur var hann tregur” var svaraš śr bķlnum. En sólin skķn og vešriš er gott. Fegurš sveitarinnar slķk aš komist hefur į bękur, fornar og nżjar. Ekki er meš sanngirni hęgt aš fara fram į meira.
“Mér žykir žiš góšir, bara įnęgšir aš fį ekki neitt. Žaš žętti mér heldur skķtt”, ef ég vęri aš veiša. “Žegar viš drógum į ķ mķnu ungdęmi vorum viš ekki įnęgšir nema mikiš veiddist”. Svo var flakaš og saltaš til vetrarins. Saltašur lax er góšur. En langt er sķšan ég smakkaši hann”.
Hvašan eru mennirnir? heldur hann įfram.
Aš sunnan, śr Firšinum. “Nś śr Hafnarfirši? Jį viš erum śr Firšinum.
“Ég žekkti konu žar, sem ólst upp hér į stašnum, en hśn er horfin yfirum”.
“Žś įtt lķklega viš hana Gušrśnu heitina ķ Hannesarhśsi.”
“Jį, segir kśasmalinn, žekktir žś hana”?
“Ég žekkti hana vel og allt žaš fólk, žaš var nįgrannar okkar ķ ęsku minni. Svo vann ég meš honum Hannesi ķ Ķshśsinu žegar ég stįlpašist”.
“Jį, Hannes var sómamašur, segir sį gamli, hann keyrši vörubķl, og kom hér oft seinnipart sumars fęrandi hendi meš fisk śr Ķshśsinu. En žaš er nś lišin tķš.
“Jęja ekki dugir žetta, ég verš aš halda įfram meš kżrnar, ekki dugir aš tefja mjaltirnar, en eigiš žiš ekki brjóstbirtu, drengir mķnir.?”
“Nei žvķ er nś ver,viš erum žeir daušans aumingjar aš drekka ekki gušaveigar, erum eiginlega žorstaheftir. En nęst žegar viš hittumst skaltu fį vel ķ staupinu.
“Veriš žį blessašir,og gangi ykkur vel į morgun.” og gamli mašurinn hottaši į kżrnar og allur hópurinn silašist į staš heim tśniš.
Veišimenn óku af staš.
“Žaš kemur ekki aftur fyrir aš ég verši konķakslaus ķ veišiferš” segir annar veišimanna eftir stundaržögn. Žaš er glępur aš eiga ekki konķak handa gömlum veišibónda žegar hann hittir okkur, og į von į slķkum góšgeršum.
Hręddur er ég um aš hann hafi ekki mikiš įlit į okkur, og heldur lķklega aš viš höfum ekki tķmt aš gefa honum bragš.
Viš munum žetta nęst.
Svo er nś žaš.
6. febrśar 2007
G. H.
