Fréttasafn
Koníaksleysis- minning.
Koníaksleysisminning.
Degi er tekið að halla. Tími til kominn að hætta og halda áleiðis í veiðihús. Laxarnir hafa lítið látið á sér kræla þetta síðdegi í júlí fyrir nokkrum árum.
Innan stundar silast jeppinn eftir slóðanum upp með ánni. Bæirnir blasa við, okkar megin árinnar í kvöldkyrðinni. Einn þeirra státar af kirkju og kirkjugarði.
Austanmegin skína önnur býli við í kvöldsólinni. Frægir sögustaðir úr gullaldar-
bókmenntunum. Heimkynni heljarmenna og skálda nema hvorttveggja sé.
Einn var að minnsta kosti tröllmenni að kröftum og skáld gott. En ekki að sama skapi gæfumaður. Þó hann væri afar seigur að drepa tröll og fást við afturgöngur.
Fram undan röltir gamall maður á eftir kúahóp.
Hann er með beisboltahúfu á höfði, í slitnum gallabuxum og úlpu sem muna má sinn fífil fegri.
Ekki er um annað að ræða en stoppa svo hann komist leiðar sinnar með kýrnar. Búkolla gamla og stallsystur hennar, láta sér fátt um finnast, og dettur ekki í hug að bíll eða annað illa lyktandi ferlíki trufli þeirra hægu og silalegu kvöldgöngu.
Gamli bóndinn röltir að bílnum. Sá er ekki ekur rennir niður rúðunni. “Gott kvöld”, segir sá gamli. Gott kvöld svara veiðimenn.
“Voruð þið að fá hann” spyr úlpumaður, og kemur alveg í bílgluggann þefandi eins og veiðihundur. En verður fyrir vonbrigðum. Þefurinn sem hann leitar, finnst ekki úr þessum bíl.
“Heldur var hann tregur” var svarað úr bílnum. En sólin skín og veðrið er gott. Fegurð sveitarinnar slík að komist hefur á bækur, fornar og nýjar. Ekki er með sanngirni hægt að fara fram á meira.
“Mér þykir þið góðir, bara ánægðir að fá ekki neitt. Það þætti mér heldur skítt”, ef ég væri að veiða. “Þegar við drógum á í mínu ungdæmi vorum við ekki ánægðir nema mikið veiddist”. Svo var flakað og saltað til vetrarins. Saltaður lax er góður. En langt er síðan ég smakkaði hann”.
Hvaðan eru mennirnir? heldur hann áfram.
Að sunnan, úr Firðinum. “Nú úr Hafnarfirði? Já við erum úr Firðinum.
“Ég þekkti konu þar, sem ólst upp hér á staðnum, en hún er horfin yfirum”.
“Þú átt líklega við hana Guðrúnu heitina í Hannesarhúsi.”
“Já, segir kúasmalinn, þekktir þú hana”?
“Ég þekkti hana vel og allt það fólk, það var nágrannar okkar í æsku minni. Svo vann ég með honum Hannesi í Íshúsinu þegar ég stálpaðist”.
“Já, Hannes var sómamaður, segir sá gamli, hann keyrði vörubíl, og kom hér oft seinnipart sumars færandi hendi með fisk úr Íshúsinu. En það er nú liðin tíð.
“Jæja ekki dugir þetta, ég verð að halda áfram með kýrnar, ekki dugir að tefja mjaltirnar, en eigið þið ekki brjóstbirtu, drengir mínir.?”
“Nei því er nú ver,við erum þeir dauðans aumingjar að drekka ekki guðaveigar, erum eiginlega þorstaheftir. En næst þegar við hittumst skaltu fá vel í staupinu.
“Verið þá blessaðir,og gangi ykkur vel á morgun.” og gamli maðurinn hottaði á kýrnar og allur hópurinn silaðist á stað heim túnið.
Veiðimenn óku af stað.
“Það kemur ekki aftur fyrir að ég verði koníakslaus í veiðiferð” segir annar veiðimanna eftir stundarþögn. Það er glæpur að eiga ekki koníak handa gömlum veiðibónda þegar hann hittir okkur, og á von á slíkum góðgerðum.
Hræddur er ég um að hann hafi ekki mikið álit á okkur, og heldur líklega að við höfum ekki tímt að gefa honum bragð.
Við munum þetta næst.
Svo er nú það.
6. febrúar 2007
G. H.
