Fréttasafn
Haustžankar.
Fyrsti dagur vetrar. Logn og heišrķkja, frost tvęr grįšur. Unašslegt haustvešur. Klukkan er gengin ķ tķu. Ég og tķkin ķ fyrstu gönguferš dagsins. Tķkareigandinn, Marķa, er lasin svo žaš lendir į mér aš fara meš hvolpinn śt.
Margt leitar į hugann viš žessar kringumstęšur. Ég er ķ mķnum heimi tķkin ķ sķnum. Lķklega eru žetta fremur ólķkir heimar. Hvolpurinn hefur engar veišiferšir aš rifja upp og lķklega löngu bśinn aš gleyma móšur sinni og systkinahópnum. Žannig er hundalķfiš, segir hundakennarinn sem heimsóttur er einu sinni ķ viku.
Viš mannfólkiš žykjumst hafa fullkomnari heila en hundarnir. Höfum um margt aš hugsa og rifja upp frį žvķ lišna en hundurinn sé ófęr um žaš.
En er žaš ekki innbyggšur hroki aš halda aš viš séum ein um žaš. Ekki treysti ég mér til aš fullyrša aš hundspottiš hugsi ekki. Ég er nęstum viss um aš tķkin hugsar margt fallegt um mig. Og minni hennar er ekkert sķšra, en sumra gįfumanna, sem ég er kunnugur.
En į žessum labbitśrum okkar er hśn upptekin af žvķ sem nefiš nemur og eyrun heyra og augun sjį. Einhverstašar las ég aš žefskyn žessara hunda sé aš minnsta kosti žśsund sinnum nęmara en mannanna og heyrnin eitthvaš įlķka góš Žar er hefur hśn grķšarlega mikiš til brunns aš bera framyfir mig. Žefskin mitt er ekkert og heyrnin ķ lakara lagi. En sjón hunda er, af dżrafręšingum, ekki talin góš. Žeir sjįi ekki liti, bara svart og hvķtt.
En hvernig vita žeir žaš?
Til gamans fylgir hér mynd af margnefndri tķk. Er hśn ekki falleg?
Žessa tķk er įreišanlega hęgt aš žjįlfa til nota viš rjśpnaveiši eins og Dżraverndarinn segir aš Įsgeir Heišar og Ólafur stundi og sé lögbrot.
Ekki vissi ég aš žaš sé lögbannaš aš nota hunda viš fuglaveišar. Svo lengi lęrir sem lifir. Ég hef alltaf haldiš aš žegar žjįlfašur hundur er notašur viš veišina sé nęstum śtilokaš aš sęršur fugl tżnist, sem er mjög gott. Hverjum sómakęrum veišimanni er žaš mikiš kappsmįl aš sęrš brįš nįist, svo žjįningu ljśki.
En ég er löngu hęttur skotveišum svo ekki veršur af žvķ aš hvolpurinn verši žjįlfašur til žeirra nota.
Nś eru aš minnstakosti sex mįnušir til nęstu veišferšar. Nęgur tķmi til aš upphugsa og hnżta flugur ķ žeirra staš, sem töpušust eša skemmdust į lišnu sumri.
Seint veršur hętta į aš fluguveišimašur fari til veiša meš of margar flugur.
Žaš er įkaflega gott fyrir sįlarlķfiš aš sitja viš flugnagerš į vetrarkvöldum, og lįta sig jafnframt dreyma um betri tķš meš blóm ķ haga og fiska ķ vötnum.
Žaš er einmitt žaš,

Fyrsta vetrardag 2006.
G. H.
