Fréttasafn
Ég hef veitt í meira en fimmtíu ár. Eingöngu stundað fluguveiði síðan 1962.
Alltaf hefur það verið ætlunin að skemmta sér við veiðarnar, sálga veiðinni, ef einhver er og leggja hana í búið og éta að lokum, eða selja, eftir atvikum.
Veiðiskapurinn hefur ekki verið til lífsframfæris, heldur til skemmturnar, þó veiðin hafi stundum verið góð viðbót, og til hátíðabrigða, við daglegt brauð.
Aldrei var það hugleitt að sleppa veiddri bráð, nema aðeins vegna þess að hún var ekki talin æt, eða óseljanleg, vegna smæðar, eða annars sem áfátt var.
Á seinni árum veiði ég sífellt færri daga hvert sumar. Veiðileyfi eru verðlögð þannig, að ekki er á færi nema stórefnamanna og stórfyrirtækja að kaupa.
Þar með eru þessi dýru veiðileyfi auglýst og seld, í margar ár, með þeim skilyrðum að skylt sé að sleppa öllum veiddum fiskum aftur í ána.
Það fylgir að skylt sé að skrá allan afla í þartil gerðar veiðibækur sem koma frá Veiðimálastofnun. Bókunum er skilað til sömu stofnunar að veiðitíma loknum, og þær notaðar sem vísindagögn til rannsóknar á fiskigengd, afla og þess háttar. En eru reyndar marklausar sem slíkar.
Þá er komið að aðalefni þessa pistils.
Þegar hverjum veiddum fiski er sleppt aftur í ána, vonandi lifandi, þá er enginn afli!!!.
Afli er aðeins þeir fiskar sem drepnir eru og teknir með heim, matreiddir á ýmsan hátt og étnir, jafnvel gott hvítvín sopið með.
Í veiðibækur nú til dags eru fiskar skráðir, bæði lengd, ummál og þyngd, kyn, og hvaða agn var notað. Að síðustu, er svo skrifað “sleppt”, eða “released” ef veiðimaðurinn er erlendur.
Séu allar þessar upplýsingar réttar, hefur fiskurinn verið tekinn á land, lengdarmældur og veginn og kyngreindur, og að sjálfsögðu myndaður. Þar með hlýtur hann að hafa dvalið á þurru landi of lengi og verið handfjallaður meira en góðu hófi gegnir. Hætta er á að hreistur losni, sem ekki er gott, og jafnvel fengið lost, (taugaáfall), fái fiskar slíkt áfall yfirleitt, sem er enn verra. Má gera ráð fyrir að eitthvað af þessum fiski drepist eftir að honum hefur verið sleppt.
Að vísu eru dæmi um að merktir fiskar hafa veiðst oftar ein einu sinni, og skráðir jafn oft í veiðibók, en ekki mun það algengt.
Veiðibækur, sem í eru skráðir fiskar sem sleppt var, er ekkert að marka.
Það er ekkert við það að athuga, og hverjum í sjálfsvald sett, að sleppa veiddum fiski, ef menn vilja, en það á ekki að skrá það í veiðibók. Þá er bókin einfaldlega ekki rétt.
Þá verður líka að nota veiðitæki sem ekki slasa fiskana. Eingöngu flugur hnýttar á agnhaldslausar einkrækjur. Lee heitinn Wulff, sá mikli fluguveiðisnillingur, skrifaði eitt sinn að ef menn ætluðu að sleppa veiddum laxi, væri regla nr. eitt að nota slíkar flugur. og nr. tvö að snerta fiskinn aldrei. Bara koma honum svo nálægt, þó ekki of grunnt, að hægt sé að krækja úr honum flugunni, að og segja “Good by”
Stundum heyrir maður “gamansögur” um veiðimenn, sem ekki voru sérlega aflasælir og höfðu sjaldan tækifæri til að setja nafn sitt í veiðibók.
En eftir að þessar sleppireglur voru teknar upp, þá veiða sömu menn gríðarlega vel. Jafnvel tugi laxa á dag og sleppa öllum.
Það er nú það.
.JPG)
.jpg)
![kertasnikir[1]](/media//small/kertasnikir[1].jpg)
![pottaskefill[1]](/media//small/pottaskefill[1].jpg)
