Fréttasafn
Ég hef veitt ķ meira en fimmtķu įr. Eingöngu stundaš fluguveiši sķšan 1962.
Alltaf hefur žaš veriš ętlunin aš skemmta sér viš veišarnar, sįlga veišinni, ef einhver er og leggja hana ķ bśiš og éta aš lokum, eša selja, eftir atvikum.
Veišiskapurinn hefur ekki veriš til lķfsframfęris, heldur til skemmturnar, žó veišin hafi stundum veriš góš višbót, og til hįtķšabrigša, viš daglegt brauš.
Aldrei var žaš hugleitt aš sleppa veiddri brįš, nema ašeins vegna žess aš hśn var ekki talin ęt, eša óseljanleg, vegna smęšar, eša annars sem įfįtt var.
Į seinni įrum veiši ég sķfellt fęrri daga hvert sumar. Veišileyfi eru veršlögš žannig, aš ekki er į fęri nema stórefnamanna og stórfyrirtękja aš kaupa.
Žar meš eru žessi dżru veišileyfi auglżst og seld, ķ margar įr, meš žeim skilyršum aš skylt sé aš sleppa öllum veiddum fiskum aftur ķ įna.
Žaš fylgir aš skylt sé aš skrį allan afla ķ žartil geršar veišibękur sem koma frį Veišimįlastofnun. Bókunum er skilaš til sömu stofnunar aš veišitķma loknum, og žęr notašar sem vķsindagögn til rannsóknar į fiskigengd, afla og žess hįttar. En eru reyndar marklausar sem slķkar.
Žį er komiš aš ašalefni žessa pistils.
Žegar hverjum veiddum fiski er sleppt aftur ķ įna, vonandi lifandi, žį er enginn afli!!!.
Afli er ašeins žeir fiskar sem drepnir eru og teknir meš heim, matreiddir į żmsan hįtt og étnir, jafnvel gott hvķtvķn sopiš meš.
Ķ veišibękur nś til dags eru fiskar skrįšir, bęši lengd, ummįl og žyngd, kyn, og hvaša agn var notaš. Aš sķšustu, er svo skrifaš “sleppt”, eša “released” ef veišimašurinn er erlendur.
Séu allar žessar upplżsingar réttar, hefur fiskurinn veriš tekinn į land, lengdarmęldur og veginn og kyngreindur, og aš sjįlfsögšu myndašur. Žar meš hlżtur hann aš hafa dvališ į žurru landi of lengi og veriš handfjallašur meira en góšu hófi gegnir. Hętta er į aš hreistur losni, sem ekki er gott, og jafnvel fengiš lost, (taugaįfall), fįi fiskar slķkt įfall yfirleitt, sem er enn verra. Mį gera rįš fyrir aš eitthvaš af žessum fiski drepist eftir aš honum hefur veriš sleppt.
Aš vķsu eru dęmi um aš merktir fiskar hafa veišst oftar ein einu sinni, og skrįšir jafn oft ķ veišibók, en ekki mun žaš algengt.
Veišibękur, sem ķ eru skrįšir fiskar sem sleppt var, er ekkert aš marka.
Žaš er ekkert viš žaš aš athuga, og hverjum ķ sjįlfsvald sett, aš sleppa veiddum fiski, ef menn vilja, en žaš į ekki aš skrį žaš ķ veišibók. Žį er bókin einfaldlega ekki rétt.
Žį veršur lķka aš nota veišitęki sem ekki slasa fiskana. Eingöngu flugur hnżttar į agnhaldslausar einkrękjur. Lee heitinn Wulff, sį mikli fluguveišisnillingur, skrifaši eitt sinn aš ef menn ętlušu aš sleppa veiddum laxi, vęri regla nr. eitt aš nota slķkar flugur. og nr. tvö aš snerta fiskinn aldrei. Bara koma honum svo nįlęgt, žó ekki of grunnt, aš hęgt sé aš krękja śr honum flugunni, aš og segja “Good by”
Stundum heyrir mašur “gamansögur” um veišimenn, sem ekki voru sérlega aflasęlir og höfšu sjaldan tękifęri til aš setja nafn sitt ķ veišibók.
En eftir aš žessar sleppireglur voru teknar upp, žį veiša sömu menn grķšarlega vel. Jafnvel tugi laxa į dag og sleppa öllum.
Žaš er nś žaš.
